Visitando Quito

Dag vrienden, onbekende en aardgespuis,

Het is inmiddels een geruime tijd geleden dat ik hier mijn verhaal heb gedaan. Ik ben erg druk. Zodoende een korte update vanuit mijn kant.

Er is een hoop gebeurd in de tussentijd. Zo ben ik naar Quito geweest voor het weekend waar ik werd ontvangen als verloren zoon, ik mijn eerste situatie grappen heb gemaakt in het Spaans en Cuy heb gegeten. Cuy is een delicatesse in Ecuador. Wat beter bekend staat als cavia. Ik noem het bergcavia aangezien het alleen wordt genuttigd in hogere gebieden in de Andes en trouwens nergens anders voorkomt. Toch een behoorlijk contrast, van 4 jaar vegetariër naar huisdier verslinder. Ik had er echter geen enkel emotionele moeite mee en bedacht me een lucratieve markt in Nederland met bijpassend lokaal krantenartikel. Iets van “Wederom een mysterieuze massa verdwijning bij Lotte’s cavia fokkerij” “Ik ben echt sprakeloos, de tweede keer al in één maand” aldus Lotte. Heb ik dan stiekem tóch psychopathische trekjes, ik weet niet, het was in ieder geval lekker! Voor de geïnteresseerde, het smaakte in mijn opinie naar een combinatie van kip en haas met een wel heel krokant huidje. Hierbij een foto voor de niet beeldende denkers:

IMG_4508 (1)

Buiten dit was het een bijzonder weekend. We sliepen bij Alex en zijn familie. Alex is één van de nationale vrijwilligers uit Quito die tevens onderdeel was van het schildpad tafereel (voor de nieuwkomers, zie Vamos a la playa). Het was de eerste keer voor de familie dat ze onbekende over de vloer hadden. Ik ben nog nooit zo warm ontvangen in m’n leven. De vader heeft ons het gehele weekend door de stad gereden, ook ’s nachts tijdens het stappen, waar ik overigens mijn eerste dansles kreeg (wat er politiek correct op neer kwam dat ik niet wist wat ik aan het doen was) , én fungeerde tevens als gids. Ongevraagd werden we constant verrast met nieuwe pareltjes uit de stad. Ik had wel moeite met het weinig invloed hebben over mijn dagindeling. Maar dit is niks vergeleken bij hoe goed je een stad leert kennen binnen 3 dagen, een bijzondere ervaring. Ook ben ik dit weekend benoemd als tio Tulio. Dit had ermee te maken dat we gingen stappen en ik wel een oogje in het zeil kon houden volgens de vader van Alex. Ik vond het wel toepasselijk bij het gehele karakter van het weekend. Er werden nog veel grappen over gemaakt.

Op zaterdag zijn we naar Mitad del Mundo geweest. Dit is een plek waar de breedtegraat van de aarde op 0.0.0. loopt, oftewel de midden as van de aarde. Op deze plek draait de aarde het snelst, zo’n 1674 kilometer per uur. Ik ben erachter gekomen dat ik hierdoor 0,84 kilogram minder weeg dan dat ik me op de Noordpool zal wegen. Hierbij een foto waarbij m’n linker bil op het Noordelijk halfrond en de ander op het Zuidelijke zit.

FullSizeRender (1)

Daarbij was het heel educatief omdat er veel informatie was over de inheemse bevolkingen en provincies van Ecuador. Hier kunnen we het over op een later moment, met een al dan niet alcoholische versnapering, nog over hebben.

Dan wil ik tot slot nog even mijn kleine Spaanse taal doorbraak delen. Het moment dat je aan het hardlopen bent, er een jongetje van 8 jaar naast je komt rennen, en je verteld dat je dik bent. Dat je dit begrijpt en antwoord dat je een stuk ouder bent en dat je hem op die leeftijd wel wilt meemaken. Waarop ik het antwoord krijg dat zijn vader van 35 ook niet dik is. Je gaat je dan toch afvragen wat er die laatste maand allemaal tegen je gezegd is. Al weegt dat niet op tegen het feit dat ik erg gelukkig werd van het begrijpen van deze belediging. Ik heb hem dan ook vriendelijk bedankt voor deze mededeling.

Advertenties

Vamos a la playa

Op 10 augustus 1809 klinkt in de stad Quito voor het eerst de roep voor onafhankelijkheid van Spanje uit de mond van de Creolen (blanke nazaten van Spanjaarden geboren in Amerika) en Mestizos (half Spaans, half inheems). In 1822 versloegen onafhankelijkheidsstrijders het Spaanse leger, en het land sloot zich -vervolgens aan bij de Republiek Groot-Colombia van Simón Bolívar. In 1830 viel die republiek uit elkaar, en werd Ecuador een onafhankelijke republiek.

Daarom is er op 11 augustus een nationale feestdag: Primer Grito de la Independencia. Door dit heugelijke feit konden de kinderen die niet in het weekend op het project verblijven een dag eerder naar huis. Zo ontstond er het idee om naar een verblijf aan het strand te gaan, zo’n 2 uur rijden hiervandaan, voor de overige kinderen. Ik hoorde strandhuis en werd super enthousiast – ik dacht, even wat anders – en had hier in eerste instantie een vrij luxueus beeld bij, een soort casa blanca; gelukkig herpakte ik mezelf vrij vlot en was op het meeste voorbereid.

De reis die twee uur zou duren ontvouwde zich uiteindelijk in een hele werkdag, niet alleen qua tijdsbestek. We werden op de heenweg aangehouden door de politie. Na een kansloze discussie van 50 minuten werd het mij duidelijk dat de banden niet deugde, te weinig profiel. Ik had vernomen dat er recentelijk veel ongevallen zijn gebeurd waardoor de politie hier extra op controleert, geen kwalijke zaak als je het mij vraagt. Toen we werden aangehouden keek in naar buiten en zag ik toevallig de vier politiemannen elkaar een box geven. Ik vond het iets wat ongepast voor een ambtenaar in functie, klaarblijkelijk werkt dat hier anders. Ze wisten natuurlijk al dat ze van 40 mensen het leven hadden gered met daarbij de buschauffeur een kut dag bezorgd, zeker box-waardig.

Terug op het project moest er gekookt worden, het was immers inmiddels lunchtijd. Op na menig bevroren kip te hebben ingehakt, begon de maaltijd vorm te krijgen. Geen culinair hoogstandje geef ik toe, maar redelijk schijf van vijf;

1. Gevarieerd: een bij elkaar geraapt zooitje
2. Niet te veel & beweeg: er was niet veel.
3. Minder verzadigd vet: Het vet van kip bevat ongeveer 25% minder verzadigd vet dan rund- en varkensvlees. (Heeft deze blog ook nog educatieve waarde, wayo!)
4. Veel groente, fruit & brood: fruit en groente groet hier als onkruid.
5: Veilig: eeuwige roem en dank voor het optreden van de heldhaftige, boxende, politieheren.

Afijn, net voordat de maaltijd gereserveerd kon worden werden we vriendelijk verzoekt om onze spullen, met enige haast, wederom bij elkaar te sprokkelen en klaar te staan voor vertrek. En wat gaan we met het eten doen, niet belangrijk; vamos!? We werden door een bestelbus naar een transferium gereden waar we achteraf meer dan een uur hebben staan wachten op een half gereserveerde publieke bus, het kan allemaal in Ecuador.

Eenmaal gesetteld in de bus stond er een man op en begon een toespraak te houden. Het bleek een komediant te zijn met bijzondere marketing skills. Omdat ik de taal niet beheers (wat steeds beter gaat overigens), is het soms even passen en meten over wat er nu precies gaande is. Hij pakte uit zijn plastic tasje twee dozen vol chocoladerepen en begon deze aan iedereen uit te delen. In eerste instantie dacht ik, wat leuk, Don Bosco heeft een act geregeld voor de kinderen. Ik dacht dit omdat veel van de kinderen een reep aannamen zonder dat ze iets van geld hebben. Toen begon de voorstelling. De beste man speelde twee personages, het was een soort van interactief dialoog. Wat wel komisch was is dat het vrouwelijke personage zich keerde naar de zo ongeveer enige persoon in de gehele bus die celibatair leeft (tijdens het opzoeken van deze term kwam ik erachter dat ik een lichte vorm van het fenomeen gerontofilie heb). Ook de jongens konden hier hard om lachen. In de tussen tijd was nog niemand aan zijn chocoladereep begonnen, lees zonder lunch in de maag. Na afloop van de performance mocht je dan eindelijk eigenaar worden van deze overheerlijke zoete verleiding, tegen betaling weliswaar. Ik denk als je dit in Nederland zal doen er geen ouder mee weg komt om deze reep niet aan te schaffen. Dit zou zo ongeveer benoemd kunnen worden tot kindermishandeling. Ik zie de afkeurende blikken al voor me. Ik vond het mooi gevonden. Al gauw kwam ik erachter dat dit een heel gebruikelijk zaak van doen is, wat een dooddoener.

Het is inmiddels 17:30, om 18:30 gaat hier het licht uit. Met een schemerende zon, redelijke bewolking en wind ontstond het briljante plan om toch nog even de Grote Oceaan te verwelkomen. Wat een bende op het strand, bah. Daar straks meer over. Oké, het verblijf. Stel je een oud, vervallen fabriekshal voor zonder ramen, inclusief gaten in de muur met wat wanden en matrassen die er presumptief al een jaar of 20 vocht staan te vangen. Desalniettemin hangen er schitterende schilderijen van Don Bosco met wijze leuzen over hun visie over pedagogiek en religie. Zo kleurrijk en esthetisch dat ik er werkelijk ingezogen werd, zeker in het contrast met de rest de hangar. Gelukkig was ik goed voorbereid en hoefde geen van mijn lichaamsdelen het matras aan te raken. Misschien overdreef ik een beetje maar het zag er gewoon niet uitnodigend uit. Nee, ik overdrijf niet. Gelukkig zaten er genoeg gaten in de muren voor natuurlijk ventilatie. Wat een fijne bijkomstigheid! We hebben de avond gevuld met een talentenshow, spelletjes, dansen en sporten.

De volgende dag – na een iets wat vermoeiende nacht – gezien het feit dat de buren het nodig vonden om hun nieuwe PA-set uit te proberen tot een uur of 04:00, ik dacht trouwens dat ze een feestje hadden dus ik ben een kijkje gaan nemen. Tref ik een jongeman aan met zijn zoontje van vijf die starend voor zich uit om een ronde tafel zitten met z’n tweeën. Ik vraag me nog steeds af wat de lol daarvan was maar goed, iedereen z’n ding. Ohja, en het bed. Ik paste er niet in, dus werd ik noodgedwongen om in een iets wat oncomfortabele positie aan te nemen…

Ging ik dus met mijn beste humeur en goede moed de dag tegemoet, hier hangt geen vleugje ironie aan trouwens. We werden geacht acht activiteiten op het strand voor te bereiden. Het eerste wat mij opviel was een dode kogelvis. Dit gaf mij wel per direct het gevoel dat ik me op een ander continent bevond. Ik heb even staan peinzen over hoe deze beste vis op die plek terecht was gekomen. Verderop zag ik een soort inheems geïmproviseerde vissersboot staan. Nu weet ik toevallig dat een kogelvis moeilijk is klaar te maken, waarbij de dood ook een rol speelt. Dit zou ermee te maken kunnen hebben, niet verkoopbaar dus weg ermee.. Onze wandeling werd hervat om het een en ander klaar te zetten. Zie ik in de verte op een gegeven moment een enorme schildpad. Ik dacht, wooow fucking vet, wildlife! Die gaat vast eieren leggen. Wat een rare tijd eigenlijk, zo eind van de ochtend, om eieren te leggen. Bij aankomst zag ik dat er geen ogen meer over waren en er nog een beetje bloed uit z’n mond liep. Mijn twee collega’s uit Quito vonden het wel een goed idee om het dier terug de zee in te helpen. Mijn eerste gedachte was, waar aan is het gestorven? Waren het de meedogenloze vissers of misschien toch een exotisch virus? Genoeg reden om het niet aan te raken. Ik heb een minuut of tien staan toekijken hoe ze verschillende pogingen trachten om het dier de zee in te krijgen. Deze spoelde keer op keer terug aan. Op een gegeven moment vonden ze een touw om deze zodoende, in eerste instantie, om het nek te binden en hier triomfantelijk mee door de branding te lopen, in welke film ben ik beland? Uiteindelijk kwamen ze op het idee om deze toch maar te begraven voor als het eventueel zou gaan stinken. Hier kon ik me wel in vinden.

Na de activiteiten zijn we lekker gaan zwemmen in een wilde Grote oceaan. Golven van wel twee meter hoog, ik hield me hart vast met die kleintjes erbij. Gelukkig paste iedereen goed op elkaar. Eenmaal terug aangekomen in Quayaquil werd het me duidelijk dat ik goed was verbrand. De UV-straling heeft hier een waarde van 27. Factor 50 is niet voldoende één keer per dag. Het jeukt enorm. Ik voel me net een onwetend kind. Wel een leuk souvenir voor de aankomende dagen.

FullSizeRender

 

 

 

 

Isla Triniteria

Gistermiddag, na de lunch, werd ik gevraagd of ik ook meeging naar een ander project van Don Bosco aan de andere kant van de stad. Zoals wel vaker deze laatste week, was ook dit aan mij voorbij gegaan. Gelukkig was Pablo, mijn Zuid-Koreaanse directe collega, zo vriendelijk om mij op dit feit te attenderen. Zoals jullie kunnen raden heeft ook hij een passende bijnaam mogen ontvangen. Hij is tevens verantwoordelijk voor het op tijd vertrekken van de kinderen richting school. Daarom noem ik hem Pablo Escolar (school).

Samen met een groep andere vrijwilligers en Marcos, een salesiaan uit Quito, die overigens echt een mega lieve man is, zijn we richting het project Centro de Referencia Casa Don Bosco in de wijk Nigeria gereden. Nigeria is de naam voor één van de drie eilanden die onderdeel maken van de Isla Triniteria. Dit is een sloppenwijk dat sinds 2002 is ontstaan door de toestroom van immigranten met Afro-Amerikaanse afkomst. Dit gebied is geoformologisch gevormd en ontstaan door de Estero Salado, een riviermond waarbij verschillende rivieren en de zee samen komen, ook wel een estuarium genoemd. Door de druk van het samen komen van deze verschillende wateren is er een grote hoeveel modder zich gaan ophopen wat uiteindelijk heeft geresulteerd in drie eilanden. In 2002 waren dit nog letterlijk enorme modder bulten. De huizen destijds in deze nederzetting waren volledig van bamboe. Nu wordt er ook veel steen en golfplaten gebruikt. De restanten van deze eerste huizen zijn nog goed zichtbaar tijdens de boottocht die werd verzorgd door een lokale bewoner. Wat opmerkelijk was tijdens deze vaart, was het enorm moderne Jezus standbeeld van koper en marmer van wel 40 meter hoog tussen al de armoede. Een surrealistisch beeld dat me altijd zal bij blijven. De huizen zijn veelal op bamboe palen bebouwd waarvan er vaak rotte tussen zitten. Ook de vervuiling is een gigantisch probleem. Omdat de inwoners hun behoefte en afval jaren lang en tot op heden nog steeds in de rivieren dumpen is het gebied totaal verontreinigd. Gelukkig heeft de Guayaquilse overheid deze plek erkend en geïnvesteerd in infrastructuur en milieuorganisaties saneringen uitgevoerd van de oevers van de Estero.

We hebben helaas niet een heel groot stuk kunnen lopen door de wijk i.v.m. onze veiligheid. Wat wel opviel is de Afrikaanse invloed in de wijk, mooie schilderingen en kleurrijke huizen. Wat trouwens zeker niet in iedere straat het geval is. Zo viel mijn oog op een wat leek geïmproviseerd kinderdagverblijf. Een ruimte van misschien 6 m2 aan de voorkant van een huis aan de straat met een hek ervoor. De creativiteit waarmee oude versleten autobanden en andere materialen waren benut was werkelijk fascinerend. Ik kreeg spontaan zin om mezelf op te sluiten in deze ruimte en er een namiddag te verblijven.

Na de vaart hebben we een paar uur gespendeerd op het project van Don Bosco dat aan de rand van de Nigeriaanse buurt aan het water ligt gevestigd. Don Bosco biedt op dit project naschoolse opvang aan in de vorm van activiteiten en huiswerkbegeleiding. Bij aankomst waren de kinderen net klaar met studeren. Marcos besloot spontaan om al de kinderen in een kring te laten staan om vervolgens te zingen en dansen met ze allen. Het was interessant om te zien hoe deze activiteit in een soort van vanzelfsprekendheid resulteerde in dat de jongens, inclusief ikzelf (al was ik laat van begrip), op het voetbalveld eindigde en de meisjes bleven dansen. Misschien in dit wel heel normaal maar van op het een op het andere moment was ik zo goed als de enige man die nog tussen de dames stond.

De omgeving is een weerspiegeling van het gedrag dat de jongens vertonen op het project. Dit reikt uit tot het omgaan met hygiëne tot het fysieke contact. Ik ben dankbaar dat ik dit met eigen zintuigen heb mogen ervaren. Natuurlijk is gedrag vanzelfsprekend een reactie op je omgeving, opvoeding en het sociale systeem waaruit je deelneemt, valt dit te verantwoorden en heeft alles een reden. Het blijft bijzonder om je hier zelf in te bevinden en een kleine, maar met grote impact, ervaring uit mee te nemen.

Idioma extranjera

Gegroet beste lezer,

Zoals vele van jullie op de hoogte zijn is mijn Latijn-Amerikaanse avontuur donderdag 3 Augustus begonnen. Ik ben inmiddels een kleine week verder en wil via deze weg geregeld een update uitbrengen over mijn ervaringen in Guayaquil, Ecuador. Waar ik de aankomende 16 weken zal verblijven.

Een kleine drie maanden voor vertrek was het definitief dat ik naar Guayaquil zou gaan. Dit is allemaal heel snel gegaan. Na een schrale A1 cursus en wat Duolingo dates verder was ik in de naïeve veronderstelling dat ik de taal het beste in het land zelf kon gaan leren. Het zijn immers kinderen van de straat, die kunnen toch nooit een rijk vocabulaire hebben? Buiten het feit dat de kinderen hier straattaal spreken is het snel, binnensmonds en in verschillende dialecten. Er zijn hier nationale vrijwilligers uit Quito die de kinderen slecht verstaan, om jullie een idee te geven waarin ik mij bevind.

Je kunt je wellicht voorstellen dat ik overspoel aan een zee van onwetendheid. Ik studeer iedere dag hard en ga vol goede moed de conversaties aan. Deze moed wordt echter vaak snel getackeld en doorgaans ceremonieel verbrand door een groep vuurspuwende, spittende kinderen. Al moet ik wel bekennen dat ik steeds meer begrijp. Dit zijn kleine euforische momenten waarbij ik stilzwijgend in mijn hoofd uitschreeuw; JA, IK BEGRIJP HET. Ik zie mezelf dan denkbeeldig de salsa dansen met m’n nieuwe geliefde, niet dat ik de salsa beheers, maar op deze manier komt dat wel.

Gitaar kunnen spelen en überhaupt muziek maken is trouwens wel écht een luxe bijkomstigheid. Afgelopen maandag moest ik mezelf plenair voorstellen aan al de kinderen op het project. Dit is niet eerder gebeurd omdat niet alle kinderen hier ook in het weekend verblijven. Padre Estaban, de directeur van het project, vroeg me de avond ervoor om 22:00, of ik de volgende ochtend om 08:00, bij deze introductie ook een nummer wilde voordragen. Klein detail; mijn dag begint om 05:45. Ik was dus klaar voor bed om 22:00. Weer eens wat anders dan de tranquilo, mañana mentaliteit die hier overigens ook heerst. Anyway, ik dacht aan een positief, simpel nummer waarbij ik ook kon zingen. Three little birds van Bob Marley. Krijg daar altijd een vakantie gevoel bij, zeker in deze hitte. De tekst is wat minder toepasselijk gezien het feit dat het voor deze kinderen zeker niet in ieder geval allemaal wel goed komt. Gelukkig begrijpen ze (nog) weinig van de Engelse taal. Het wat een groot succes! Ik heb ong. 70 kinderen tussen de 6 en 18 aan het dansen, klappen en lachen gekregen. Lachen van plezier weliswaar, ik werd niet uitgelachen. Ik hoor het je denken, pas op jij! Na afloop had ik zeker 10 meer amigo’s dan voorheen.
Het kan hier vrij hectisch zijn tussen de hormonale macho’s. Zodra er muziek gemaakt wordt zie je ze gefascineerd kijken en ontstaat er binnen no time een groep om je heen die opeens wel heel stil en aandachtig kunnen luisteren. Goed spul, muziek. Daar gaan we iets mee doen. Volgende week starten de muzieklessen, zin in, en genoeg animo dus!

Ohja, nog even over mijn naam. Ik heet dus vanaf heden Tulio, Tjerk was niet te doen i.v.m. de uitspraak zoals je je wel kunt voorstellen vermoed ik. Dit is een groot succes. Als ik over het project loop, voel ik me soms net een befaamd persoon; ik heb nog nooit zo vaak mijn naam gehoord.
In de supermarkt zorgt het wel voor problemen, ik moet mijn naam meestal spellen. Ze staan hier met 5 bewapende beveiligers – lees shotguns, kogelvrije vesten etc – om een eventuele overval te voorkomen. Gezellige buurt hier wel verder. Als je bijvoorbeeld zonnebrand wilt kopen moet je je naam doorgeven en melden bij de kassa. Dit ter preventie van diefstal. Hierbij krijg ik meestal wel scheve gezichten, blijkbaar zie ik er niet uit als een Tulio.

Tulio is een Spaanse naam en betekent ‘vol met leven’. Ik voel me Tulio.

¡Hasta pronto!